Logo van de kerkZicht op de kerkKerk aan binnenzijdeGlasraamZicht op de kerkLogo Web Ronse
titel
Agenda Contact Log in


De bergrede

Preken en bemoedigingen


De bergrede, de redevoering die Jezus hield op de berg – of in het veld, zoals Lucas schrijft – we komen het niet meer te weten wat het precies was… De bergrede is een preek… een prachtige preek … die ons allen in verlegenheid brengt. Wees volmaakt… zoals uw vader in de hemel volmaakt is…
We zijn hier samen om Jezus‘ beter te leren kennen, om ons hart meer voor hem open te stellen, om meer te kunnen zijn zoals Hem, zodat de wereld er mooier en beter zou uitzien.
En Jezus geeft daar ook heel concrete stappen voor die we zouden moeten doen of waar we op zijn minst naartoe zouden moeten groeien.
Maar… je niet verzetten tegen wie jou kwaad doet… Iemand die je dwingt dingen te doen die je liever niet wil, méér geven dan hij vraagt… Je vijand … liefhebben !!! Daartoe moeten we ons forceren, als we het al doen. Dat gaat niet vanzelf!!

Alles wat Jezus hier zegt, vraagt, dat is Hij zelf, dat is Hij in eigen persoon. Dat zien we in zijn eigen leven, wanneer hij de mensen die hem kruisigen vergeeft.

Er zijn in de geschiedenis nog wel mensen geweest die Jezus hierin zijn nagevolgd en vrij v er zijn gegaan. De Russische schrijver Tolstoi bijvoorbeeld. Hij was van adel, zeer geleerd. Maar hij had een enorm respect voor de kleine boeren met hun geloof. Hij gaf zijn bezit weg en stuurde ook zijn bedienden weg, om een eenvoudig bestaan te leven, - zijn vrouw was het daar niet mee eens, maar daar trok hij zich weinig van aan. Hij richtte gaarkeukens op voor de armen, verdeelde zaaigoed en werkpaarden onder de boeren en riep op tot geweldloos verzet, bij de vele onrusten en oorlogen in zijn land. Geen wonder dat hij goed opschoot met Gandhi, nog zo‘n man, die naar de bergrede leefde.
Wat vraagt Jezus eigenlijk van ons? Hij geeft voorbeelden, uit de tijd van toen, natuurlijk: een bovenkleed weggeven, veel verder gaan dan het klassieke oog om oog, tand om tand, - dat overigens ook al een verbetering was in vergelijking met de wraakzucht en de rijken en machtigen die een kleine misdadiger altijd dubbel en dik lieten boeten voor wat hij had gedaan. – de joodse wet stond ook toen al redelijk ver in het goed behandelen van je vijand: Als je iemand had verwond, dan moest je compensatie bieden voor de schade, voor de pijn, voor de genezing, voor de werkonbekwaamheid en voor de belediging. Dat is niet niets – Dat zorgde ervoor dat de wraakwetten werden ontkracht en men op een meer menselijke manier met elkaar omging.

Jezus vraagt om vanzelf – zonder dat het van jou gevraagd wordt – liefde te tonen voor je naaste – denk aan de mens die geld vraagt – en liefde te tonen voor je vijand, diegene die je een proces aandoet, die je vervolgt, die jou onderkleed wil afpakken, enz.

Liefde voor je vijand tonen is erg moeilijk. Er zijn redelijk wat gevallen bekend van mensen die de moordenaar van hun kind vergeven hebben, of iemand die hen iets vreselijk heeft aangedaan, maar dat is meestal nadat de straf is uitgesproken en de dader in kwestie de eerste tijd niet meer opnieuw kan toeslaan.
Als een vijand heef dichtbij komt en je constant voor de voeten loopt, dan ligt het moeilijker. Wat doe je met een collega die jou wil wegpesten? Met een buur die elke week iets nieuws verzint om je het leven zuur te maken? Met iemand die moedwillig je reputatie overal gaat besmeuren. Het is uiterst moeilijk om liefde voor die mensen te tonen.
Nu Jezus vraagt ook niet dat we liefde gaan voelen voor de mensen die ons tegenstaan. Hij zegt alleen: zorg ervoor dat jouw hart niet vol wraak en haat zit, toon dat, door goed te doen, goed te zijn voor diegenen die jou niet moeten. Daardoor kunnen zij inzien dat ze verkeerd zijn. En bid voor hen, dat ze dat inzien en God weer gaan zoeken.
Er staat: God laat de zon opgaan over goeden en bozen. Ook diegenen die zich van Hem afkeren, die zijn wetten met de voeten treden, die Hem uitlachen en gelovigen van Hem proberen los te maken, ook die geeft hij alles wat zijn nodig hebben en nog veel meer. Het is dat wat God van ons vraagt, niets meer, niets minder.
Wacht niet tot de ander goed doet, om zelf het goede te doen.

Wat God van ons vraagt is eigenlijk een algemene gerichtheid van ons hart. Als ons hart uit alleen maar liefde bestaat, dan zijn we d‘r, bij het Koninkrijk Gods.
Eerder in dat hoofdstuk legt Jezus uit dat je er bijvoorbeeld niet enkel op moet letten dat je geen moord pleegt, maar dat je ook op je hart moet letten, dat het niet iemand uit de weg wil ruimen. De overtreding begint al bij de intentie. De misstap wordt in het hart geboren!
De juiste gerichtheid is niet: ik ben gekwetst, ik verlang naar, ik zoek naar, ik heb behoeft aan ... De juiste gerichtheid is Gods liefde. Zo onder de mensen leven, met een hart vol liefde, dat het wel volmaakt lijkt.
Vorige maand heeft de Protestantse Kerk samen met andere levensbeschouwingen een brief geschreven naar de gevangenissen. Ze hebben begrip getoond voor de situatie van de stakende cipiers, maar tegelijk ook gevraagd om een basiscomfort aan de gevangenen te verlenen. Dat zijn acties met het hart op de juiste plaats, met de goede gerichtheid, namelijk Gods liefde voor alle mensen – goeden en bozen – en onder welke categorie zou je jezelf indelen? Dat is ook nog maar de vraag.

Wees volmaakt zoals je Vader in de hemel volmaakt is, zegt Jezus. Geen excuus, vul je met liefde. Laat het kwade los en wees de ander nabij.
Wees niet gewoon lief voor je familie en je vrienden, want dat doet iedereen.
En navolgers van Jezus Christus, echte navolgers… zij zijn niet iedereen.

Paulus schrijft, als hij ons aanspreekt:
Maar Gij … geheel anders….

Het is dat waarmee de bergrede ons uitdaagt.



© 2017 - Protestants-evangelische kerk Ronse-Maarkedal-Kluisbergen - Aantal bezoekers: 3254.




Uw browser is: Unknown ? overzicht Unknown rapport:
CCBot/2.0 (http://commoncrawl.org/faq/)