Logo van de kerkZicht op de kerkKerk aan binnenzijdeGlasraamZicht op de kerkLogo Web Ronse
titel
Log in
Het reilen en zeilen van onze gemeente in 327 foto’s. Laatste album: Scouts 4 november 2018, deel I  gepost op 08-11-2018.
Of laatste editie van Kerknieuws. - - Log in om meer te bekijken. Ben je nieuw? Registreer je gratis hier!


Blog van de Dominee.

Door alles heen dichtbij.
Veel te vaak ontmoet ik mensen die aan het geloof de brui hebben gegeven.
Niet omdat het hen niet boeide of omdat ze een doordachte keuze hadden gemaakt,
maar uit pure ontgoocheling in het leven.
In de diepte van hun ziel roept dan de vraag: Waarom heeft God mij dit aangedaan?

Het is een vraag die zeer moeilijk te beantwoorden is.
De Schrift hééft wel degelijk antwoorden; Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Zijn plannen zijn zo groot dat wij als mensen die niet kunnen begrijpen, enzovoort, maar in een gesprek met iemand wiens ziel tot de bodem is opengereten door pijn en lijden, komt een dergelijke boodschap niet meer aan.

Er zijn ook redelijke argumenten te noemen. Want toen ánderen door diezelfde pijn en datzelfde lijden gingen, geloofden deze mensen wél in God. Dat is niet logisch.
Maar ook met dat argument kun je bij iemand die in de put zit niets uitrichten.

Het enige wat je op zo'n vraag kunt antwoorden, is luisteren, begrijpen, mee-lijden en bidden om kracht.

En weet je wat ik nu zo mooi vind?
Dat God zelf Paulus niet geïnspireerd heeft om een hele moeilijke en ingewikkelde brief aan dit thema te wijden, maar dat Hij in plaats daarvan zelf naar de aarde is gekomen, om te luisteren, te begrijpen, mee te lijden en te bidden om kracht.

Hij die in Jezus tot het uiterste geleden heeft, Hij die ervoor gekozen heeft om door de dood heen te gaan, omwille van ons... Hij die ons zo liefheeft, dat Hij alles voor ons overheeft...
Stel dat het zinvol was om ons lijden weg te nemen, zou Hij dat dan echt niet doen?
Ingebracht op: 01-10-2017.


De reactie‘s op deze blog:
Dit topic is één van de meest onbeantwoordbare, geloof ik. Iets waarbij we altijd vragen zullen stellen, iets waarbij onze antwoorden altijd maar deels en voorlopig zullen zijn.
Dat neemt niet weg dat de bijbel wel één en ander te zeggen heeft.
Mensen zijn gemaakt om wél vertroosting te vinden bij God. Dat zij dat vaak niet vinden, doet mij als christen nadenken. Geven wij wel voldoende door? Zijn wij voldoende het "licht van de wereld" en het "zout der aarde" of verstoppen we ons met ons geloof en durven we mensen die lijden de weg naar vertroosting (Jezus zegt: Ik ben de weg !) niet aanbieden? Het is nochtans het mooiste wat we hen kunnen bieden.
Naar het lijden algemeen stellen we ons veel waaromvragen. Nochtans is veel lijden ontstaan door mensen. Luchtvervuiling, gewelddaden op kleine en grote schaal, psychische druk, ... het zijn eigenschappen van ons menselijk collectief. Mijn indruk is dat, als het over de mens als oorzaak van veel lijden gaat, wij dat graag wegduwen - dat is collectief, maar als het gaat om het individu, het lijden graag naar voren halen. Ik ben van mening dat God het individu niet laat lijden. Hij wil dat elke mens geneest, dat elke mens de weg naar Hem vindt (de basis van genezing in de bijbel). Maar de gevolgen van collectieve zonde zijn er gewoon. Die zijn niet uit te wissen. Waarom de één wel en de ander niet getroffen wordt, is een vraag die typisch is voor onze maatschappij, waarin wij individueel denken. Maar ook daar komt God te hulp. Zijn liefde is groot genoeg om iedereen in overvloed te geven. En Hij kan dat goed, omdat Hij weet wat lijden is. Hij is de enige God ooit (!) die zelf geleden heeft, die zich het lot van elke mens zo naar trekt.
Onze vragen blijven staan. Ik denk dat dat ook mag. We zijn intelligente wezens die nadenken. Gods woord is geen encyclopedie, al zouden wij dat soms graag willen. Het is een wegwijzer naar geluk, in alle omstandigheden, lijkt mij.
Op: 22-11-2017.
Gepost door Katelijne Depoortere.


Mag ik God de kritische vraag stellen waarom het leven van vele mensen één lange lijdensweg is? Welk doel kan God met dit leven hebben; waarbij mensen nooit enige vertroosting vinden in aandacht en medeleven van anderen? Kan je van deze mensen nog verwachten dat zij zich gedragen weten en kunnen geloven en vertrouwen in Gods oneindige liefde en barmhartigheid en dat alles past in het plan dat Hij heeft met hun leven? Gods wegen zijn zéker ondoorgrondelijk, toch blijft de eeuwige vraag WAAROM?
Ben ikzelf te ongelovig of te blind om Gods antwoord te begrijpen?
Op: 13-11-2017.
Gepost door Luk HERREMAN.


Is het niet dat juist in het 'lijden' men 'God met ons' beleefd?

Ja, toch? Maar zijn we niet teveel in zo een moment met onszelf bezig? Waarom ik?
Het volstaat om even die ik te vergeten om ons gedragen te weten door die 'God met ons'.
Ook hij die in de put zit moet willen luisteren, willen open staan en een 'doen' geloof nastreven.

Of zit ik zo fout?
Op: 01-10-2017.
Gepost door Piet Vandenbulcke.





Als u wenst hierop te reageren moet u ingelogd zijn.



© 2017 - Protestants-evangelische kerk Ronse-Maarkedal-Kluisbergen - - - aantal bezoekers: 68342.



Uw browser is: Unknown ? overzicht Unknown rapport:
CCBot/2.0 (https://commoncrawl.org/faq/)